relatie met vrouw van goede vriend

[rampatam]

Sorry zene dames, niettegenstaande dit een heel leerrijke en vooral boeiende discussie is en beide niet moeten onderdoen in het gebruik van woorden van 80 frank (zoals wij hier zeggen), krijg ik toch het gevoel dat deze topic stilletjes op zijn einde aan het lopen is.
Laat dit jullie vooral niet tegen houden om via PB verder te communiceren

[Beflair]

Er bestaat niet zoiets als een 'monogamie-gen' hoor. Uiteraard is ons gedrag voor een groot deel bepaald door opvoeding & cultuur. Daarnaast worden ook nog eens geregeerd door hormonen, instincten en andere onbewuste drijfveren.

Precies!

Doen alsof de wereld langzaam maar zeker in de richting evolueert van polyamorie is redelijk simpel gesteld.

Polyamorie (= het hebben van meer dan één emotionele, op liefde gebaseerde relatie) is inderdaad een marginaal verschijnsel. De overgrote meerderheid zal het blijven houden op één enkele emotionele relatie (zoals blijkt uit de echtscheidingscijfers is het al moeilijk genoeg om die te onderhouden zoals het hoort).

Elke cultuur heeft op één of andere manier geprobeerd om het seksuele leven van vrouwen (in de eerste plaats) én mannen op de één of andere manier te reguleren. Dat gebeurde door culturele normen, godsdienstige normen,

Inderdaad, om de bekende traditionele redenen die vandaag geen grond meer hebben.

De achterliggende reden is vrij simpel: onbewust heeft de mens begrepen dat het ongebreideld paargedrag (laat ik het zo even noemen) een destabiliserende factor is in de maatschappij, en dit zowel op micro als op macro niveau.

Hoezo dan? Als we gekleurde en overdreven omschrijvingen zoals "ongebreideld" vervangen door realistische termen zoals "occasioneel" of "als het toevallig eens daarop uitdraait", dan zien we vandaag juist een toename van buitenechtelijke contacten. Zie bv. de bron die door Kersenbloesem werd aangehaald.

[Monica L.]

Er bestaat niet zoiets als een 'monogamie-gen' hoor. Uiteraard is ons gedrag voor een groot deel bepaald door opvoeding & cultuur. Daarnaast worden ook nog eens geregeerd door hormonen, instincten en andere onbewuste drijfveren. Doen alsof de wereld langzaam maar zeker in de richting evolueert van polyamorie is redelijk simpel gesteld.

Elke cultuur heeft op één of andere manier geprobeerd om het seksuele leven van vrouwen (in de eerste plaats) én mannen op de één of andere manier te reguleren. Dat gebeurde door culturele normen, godsdienstige normen, ... De achterliggende reden is vrij simpel: onbewust heeft de mens begrepen dat het ongebreideld paargedrag (laat ik het zo even noemen) een destabiliserende factor is in de maatschappij, en dit zowel op micro als op macro niveau.

http://jezebel.com/5226420/culture-has- ... -evolution

[Beflair]

Nu, misschien ben jij wel één van die enkelingen waarover die psychotherapeute het had.

Hier volg ik je even niet (heb het boek niet gelezen).

Zelf zou ik bij een steengoede relatie nooit iets met een ander willen beginnen. Mijn hoofd zou er zelfs niet naar staan, want dan denk ik zelfs niet aan iemand anders.

Jij ontmoet dan nooit eens iemand waarvan je denkt "hé..."?
Bestaat hij dan toch, de genetisch (dus niet: cultureel) bepaalde seksueel monogame mens? De wetenschap zegt wel iets anders...

Maar de kracht van inprenting en eeuwenoude traditie is niet te onderschatten. De mens is bovendien een sociaal wezen die zich niet goed voelt als hij van het standpunt van de meerderheid afwijkt.
Toch staat de wereld niet stil: dat zie je aan allerlei kleine dingen. Zo kunnen we bv. vandaag al met vriend(inn)en en kennissen samen naar de sauna gaan, iets wat in de tijd van onze ouders zeker net zoveel ophef zou gemaakt hebben als het verhaal van Jean-Do in dit forum vandaag.

[Kersenbloesem]

Ik denk eerlijk gezegd dat de meeste mensen iets beginnen met iemand anders dan hun partner omdat de relatie an sich niet zo goed is. Dat merkte ik toch bij quasi alle mensen die ik ken die dat doen of gedaan hebben.

Zelf zou ik bij een steengoede relatie nooit iets met een ander willen beginnen. Mijn hoofd zou er zelfs niet naar staan, want dan denk ik zelfs niet aan iemand anders. 't Is pas als het schoentje begint te wringen dat ik merk dat ik begin rond te kijken. Alsof er iets in mij aangeeft 'kom, ga op zoek naar iemand anders, want deze relatie is niet oké voor je'. 't Is geen bewuste keuze, het gebeurt gewoon. Ik merkte ook dat ik het vroeger eerst rationaliseerde, zo van 'ach, iedereen wordt wel eens verliefd op en voelt wel eens lustgevoelens voor een ander', maar uiteindelijk moest ik toch toegeven dat er iets mis zat in de relatie. Ik zeg niet dat je daarom maar je partner moet verlaten, maar ik vind het dan wel belangrijk om eens te kijken of er niets verbeterd moet worden in de relatie. En als het echt niet beter wordt, tja, dan is het misschien beter om uit elkaar te gaan in plaats van te blijven voortmodderen in een onbevredigende relatie.

Nu, misschien ben jij wel één van die enkelingen waarover die psychotherapeute het had. Wat ik voel, hoeft niet noodzakelijk jouw gevoel te zijn en misschien past deze levensstijl wel bij je. Als je partner er juist hetzelfde over denkt, is er geen probleem. Probleem is misschien wel dat de andere personen die iets met je beginnen het er misschien wel moeilijk mee hebben of moeilijk mee krijgen. 't Blijft een licht ontvlambare situatie volgens mij.

[Beflair]

Kersenbloesem, klopt mijn indruk dat jij het vooral hebt over mensen die vanuit een minder goede relatie vreemdgaan? Mensen die thuis niet vinden wat ze nodig hebben, en dat tekort buiten de deur willen aanvullen... dat dit niet helemaal lekker aanvoelt kan ik me best voorstellen.

In dit onderwerp gaat het echter meer over toevallig een leuk iemand tegen het het lijf lopen, een leuke collega misschien waarin je best zin hebt... waarom zou je je daarover slecht moeten voelen? Het is immers niet omdat je thuis een steengoede relatie hebt, dat je voor dit soort zaken immuun zou zijn. Zoals door de auteur van "De duivelsdriehoek" terecht wordt aangegeven, wordt een en ander begunstigd door onze moderne levenswijze (het verhaal van de Times zou ik daarentegen met een stevige korrel zout nemen!).

[Kersenbloesem]

Ik botste vandaag op een interessant artikeltje dat wat met dit onderwerp te maken heeft. Ik vermeld het hier maar even, voor wie interesse heeft.

http://women.timesonline.co.uk/tol/life ... 071735.ece

[Kersenbloesem]

Tuurlijk zijn vrouwen wezens met normale menselijke (seksuele) verlangens, daarom gaan ze ook vreemd, maar dat wil nog niet zeggen dat de meerderheid er zich goed bij voelt. Seksuele verlangens leiden ons naar zulke affaires, maar een ander nog belangrijker menselijk verlangen is dat we een partner hebben die echt van ons houdt en ons verkiest boven alle anderen en die onze behoeften bevredigt (en omgekeerd). Vanaf het moment dat er een derde in het spel komt, komt dit in het gedrang.

Ik weet dat sommigen hier denken dat ik een parochiebladkwezel ben, maar ik ben zelf op het einde van een moeilijk huwelijk vreemdgegaan, ben in de periode van en juist na mijn scheiding bewust (en zeer geëmancipeerd) een tijdje minnares geweest van een getrouwde man, heb een paar vriendinnen die nu nog minnares zijn en heb veel eerlijke gesprekken gehad met vrij veel vreemdgaande mannen over waarom ze vreemdgaan. Ik ken vrijwel niemand in deze situatie die zich er goed bij voelt.

Mij kan je echt niet overtuigen. Mensen gaan vreemd, niet omdat ze zo geëmancipeerd zijn, maar omdat hun relatie gewoonweg niet goed genoeg is en hun behoeften niet genoeg bevredigt. De relatie is misschien niet slecht, misschien zelfs oké of vrij goed, maar niet goed genoeg.

De meeste van die vreemdgaande mannen waarmee ik gesproken heb, blijven bij hun vrouw omdat ze haar op de een of andere manier wel graag hebben en er geen echte problemen zijn, omdat er kindjes zijn, en omdat het wel fijn is om zo'n fijne, veilige thuisbasis te hebben. Maar het is allemaal wat saai en als partners passen ze uiteindelijk toch niet zo goed bij elkaar. Ze hebben een nieuwe uitdaging nodig en 't is makkelijker om bij de vrouw te blijven en de spanning dan maar elders te zoeken. Een vriendinnetje hier, een parenclubbezoekje daar, het maakt de ondraaglijke lichtheid van het bestaan wat draaglijker, en laat de adrenaline in hun aderen weer eens tijdelijk stromen zodat ze tenminste het gevoel hebben dat ze leven. Maar een echte en bevredigende intimiteit is er niet.

Ik begrijp ze enigszins wel, 't is moeilijk om uit een situatie te stappen die niet echt slecht is. Uit elkaar gaan doet pijn en deze levenswijze lijkt dan een oplossing, 't Is een beetje zoals zappen tussen twee films die je niet volledig kunnen boeien, maar zo is je avond wel gevuld.

Nu, er zullen wel uitzonderingen op de regel zijn, en misschien horen Beflair en Jean-Do daar wel bij. Ik hoop het voor jullie en wens jullie dan ook nog het beste in jullie liefdesrelaties.

[Beflair]

De meeste mensen proberen hun buitenechtelijke escapades verborgen te houden omdat ze van twee walletjes willen eten. Ze willen én een veilige haven thuis én ze willen de spanning van het verborgene, het geheime, het nieuwe.

Hier heb je het over echtgenoten die buiten het medeweten van hun partner buitenechtelijke avonturen hebben, m.a.w. hun partner bedriegen. Maar zij die het met zijn/haar medeweten doen, houden het net zo goed verborgen hoor.

[Monica L.]

De meeste mensen proberen hun buitenechtelijke escapades verborgen te houden omdat ze van twee walletjes willen eten. Ze willen én een veilige haven thuis én ze willen de spanning van het verborgene, het geheime, het nieuwe.

En als je geen kritiek kunt verdragen, wat doe je dan eigenlijk op een forum zoals dit, waar verschillende meningen aan bod kunnen komen? Het lijkt er op dat mensen die polyamorie beoefenen, vooral uit zijn op applaus en lof omdat ze zichzelf zo ruimdenkend vinden.

[Beflair]

Carolien Roodvoets, psychotherapeute en auteur van o.a. ‘De duivelsdriehoek’, een boek over vreemdgaan, kan deze trend bevestigen: “Vrouwen gaan inderdaad veel vaker vreemd dan vroeger. Dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat hun sociale netwerk veel groter is dan vroeger. Ze zijn actief op de arbeidsmarkt, gaan vaker op vakantie, gaan meer uit en zijn lid van allerlei verenigingen. Er is gewoon meer gelegenheid om vreemd te gaan.”

Inderdaad. Een logisch gevolg van hun emancipatie en tegelijk een bewijs dat vrouwen zelfstandige wezens zijn van vlees en bloed, met normale menselijke verlangens, en niet die fragiele poppetjes met delicate gevoelens waarvoor ze zo lang hebben moeten doorgaan.

Is dat zo, vroegen we aan Carolien Roodvoets, kan vreemdgaan een huwelijk redden? “Integendeel. Een affaire legt doorgaans een bom onder het huwelijk.

Eigenlijk is dat een open deur instampen. Als je met een relatieprobleem zit heb je wel andere katjes te geselen...

Bovendien lijkt het tegenwoordig bijna heiligschennis om ervoor uit te komen dat je graag een monogame relatie wil.

Als dat klopt, hoe verklaar je dan dat de meeste mensen hun buitenechtelijke contacten voor de buitenwereld verborgen proberen te houden?
De waarheid is natuurlijk heel anders: zowel voor kerk als voor gemeentehuis als voor de goegemeente is seksuele trouw nog steeds de norm voor gehuwden, en wie daarvan afwijkt mag bakken kritiek verwachten... let maar eens op de tegenwind die Jean-Do hier krijgt.

[Kersenbloesem]

Ik citeer even een expert, die als psychotherapeute waarschijnlijk al honderden "klanten" heeft aanhoord die met de gevolgen kampen van buitenechtelijke relaties :

Carolien Roodvoets, psychotherapeute en auteur van o.a. ‘De duivelsdriehoek’, een boek over vreemdgaan, kan deze trend bevestigen: “Vrouwen gaan inderdaad veel vaker vreemd dan vroeger. Dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat hun sociale netwerk veel groter is dan vroeger. Ze zijn actief op de arbeidsmarkt, gaan vaker op vakantie, gaan meer uit en zijn lid van allerlei verenigingen. Er is gewoon meer gelegenheid om vreemd te gaan.”

Mari Kapteijns, oprichter van het datingbureau DC Partner, heeft het bewust niet over ‘vreemdgaan’, maar zweert bij de term ‘aanvullende relatie’. Dat hij mensen op het slechte pad zou brengen, vindt hij onzin, hij zegt gewoon in te spelen op een bestaande behoefte: “Een aanvullende relatie kan een, eventueel tijdelijke, oplossing zijn om het gezin bij elkaar te houden en een scheiding te voorkomen tot de kinderen groot genoeg zijn. Soms besluiten man en vrouw samen dat het beter is voor hun relatie om elk een bijkomende partner te hebben, zeker als ze allebei een gemis ervaren. Dat gemis kan van seksuele aard zijn, maar kan ook met een gebrek aan aandacht en waardering, of een verschillende interesse in cultuur te maken hebben.”

Is dat zo, vroegen we aan Carolien Roodvoets, kan vreemdgaan een huwelijk redden? “Integendeel. Een affaire legt doorgaans een bom onder het huwelijk. Dag in dag uit leven met een leugen ondermijnt je relatie. Je bent voortdurend in gedachten bij die ander, wat ervoor zorgt dat er vitale energie wordt onttrokken aan je primaire relatie. Het is een beetje als een kamer warm willen houden, maar de achterdeur wagenwijd openzetten. Ook in nieuwe relatievormen als polyamorie (kiezen voor een aanvullende relatie in overleg met je partner, nvdr), waarvoor nu meer en meer stemmen opgaan, geloof ik niet echt. Ik krijg in mijn praktijk vooral mensen die daarin zijn vastgelopen, die het hebben geprobeerd maar bij wie het uiteindelijk toch misging. Ik denk dat het zeer weinig mensen is gegeven om hun partner te delen met iemand anders. Dat is slechts weggelegd voor enkelingen.”

[Monica L.]

Ik geloof dat je nu al elke post hebt zitten jammeren over het feit dat je je 'aangevallen' voelt. If you can't stand the heat, stay out of the kitchen ...

Ik geef mijn mening, ja. Daar dient een forum toch voor? Als je alleen maar applaus verwacht, dan zul je moeten preken voor gelijkgestemden vrees ik.

[Jean-Do]

Monica,
Er zit geen tegenstrijdigheid in je partner op de absolute nummer 1 plaatsen en tegelijkertijd toch een bijkomende relatie met gevoelens te ambiëren. Daar zit hem het verschil tussen polygamie en polyamorie. En ik ben veel meer dat laatste dan dat eerste.
En wat de andere bedenkingen betreft die in jouw reacties aan bod kwamen, denk ik dat je inderdaad probeert jouw opvatting tot de ethiek ter zake te promoten. Ik heb vooral moeilijkheden met veralgemeenheden, zwart-wit uitspraken en de stigmatisering jegens mijn persoon. Ik probeer mensen niet te overtuigen van een leven als polyamorist, polygamist of monogamist. Laat iedereen zich daar zelf een gedacht over vormen en respecteer de ander daarin. Als nu een goeie vriendin of vriend van jou zich plots tgo je out als polygamist, dan ga je die toch niet direct aanvallen, maar eerder proberen te begrijpen waarom die persoon die keuze maakt?

[Monica L.]

Wat bedoel je met andere seksuele behoeften? Ik denk dat vrouwen en mannen op een andere manier hun seksualiteit beleven, ja. Daar is genoeg wetenschappelijk materiaal voor te vinden. Ik beweer ook helemaal niet dat vrouwen niet van casual sex & no strings attached affaires kunnen of mogen genieten hé. Maar je moet maar eens de verhalen hier lezen, of praten met vrouwen om te merken dat wat dikwijls op die manier begint, voor veel vrouwen toch een andere dimensie begint te krijgen als zoiets een tijd duurt. En volgens mij ligt dat niet aan opvoeding hoor.

En onze maatschappij overseksualiseert zeker. In films, videoclips en andere populaire cultuuruitingen zie je een overvloed aan jonge vrouwen die ten allen tijde sexy (moeten) zijn. Bovendien lijkt het tegenwoordig bijna heiligschennis om ervoor uit te komen dat je graag een monogame relatie wil.